Uit eten: Beukenhof

Lief en ik besloten dat het tijd was om twee dagen te wentelen in decadentie, luxe arrangementen, alles kon en vooral exclusieve tijd voor elkaar. Dit ga er maar eens lekker voor zitten. Dit wordt een (hele lange) blog vol met lekkers, moois en nog veel meer lekkers. Want, ja, we hebben veel prachtige maaltijden gehad in deze korte tijd en een prachtige overnachting waarbij ik (beroepshalve) het interieur van de kamer ook niet geheel onopgemerkt kan laten.  

De dag begon met uitslapen, samen wakker worden en knuffelen even een klein ontbijtje en dan even de tassen pakken. Er hoefde maar weinig mee, we zouden maar 1 nachtje wegblijven immers. Meisje zou meisje niet zijn als ze wel per se een andere jurk voor de avond wilde en weken van te voren al uitgevogeld had dat er een goed bad zou zijn en dus al een badbruisbal gehaald had bij haar favoriete zeepjeswinkel. Enfin, tassen gepakt, laatste studiezaken bestelt en samen op weg naar mijn universiteitsbibliotheek om nog even boeken op te halen. Ons plan was, boeken halen en dan samen lunchen en vanaf daar naar het hotel te wandelen, mits het weer natuurlijk meewerkt. Bij de bieb aangekomen lagen mijn boeken al klaar en we konden zo door naar ons lunchtentje. We eten hier heel soms, maar toch was dit alweer de derde keer. De locatie is zo heerlijk aan het water als je in de serre zit, de bediening is goed en de prijzen fair. Wetende dat we nog een aardig diner later deze dag zouden hebben besloten we allebei voor een salade te gaan.

Lief had een salade met gerookte zalm, makreel, Noorse garnalen, een dille-mosterddressing en een kwarteleitje om het af te maken. Ik heb hier natuurlijk een hapje van gegeten en wat ik hierbij het allerlekkerst vond was de dressing, die was zo enorm goed in balans. Ondanks dat dille en mosterd een klassieke combinatie is bij vis, is het lastig om geen van beide overheersend te maken, het was ze gelukt de perfecte balans te vinden. Ikzelf had mijn oog laten vallen op de salade met kip, mango, cashewnoten, champignons en een frambozendressing. En eigenlijk ben ik dan niet helemaal volledig, want de kip was gemarineerd in een marinade die zoet en pittig was. Zonder het tegenwicht van de mango en frambozendressing was dit gerecht dan ook echt te pittig voor me geweest, maar wederom de balans! Het eerste hapje dat ik nam had een stukje kip, een stukje mango, een stukje komkommer en een cashewnoot en ik kan niet anders zeggen, het was een regelrecht feestje in mijn mond. We begonnen deze dag met twee geweldig lekker salades die vullend genoeg waren om lekker naar het hotel te wandelen, de zon was inmiddels tegen alle voorspellingen in gaan schijnen.

En zo kwamen we bij Luxury Vintage Hotel de Beukenhof terecht. We checkten in, onze kamer was nog net niet gereed en of we een glaasje bubbels eerst wilden nuttigen in afwachting? Nou daar zeggen we geen nee tegen, we zochten een plekje in de romantische tuin (ik wilde nog graag schommelen aan de oude beuk, maar ik ben het uiteindelijk helemaal vergeten) in het laatste zonlicht en als snel kwam er een dame met een koeler en een fles prosecco.

De eerste glaasjes werden ingeschonken en we proostten samen op de nu al prachtige dagen. Al keuvelend en kijkend naar de eendjes die achter elkaar aan zaten maakten we de fles leeg en verdween het laatste zonlicht uit de tuin. Inmiddels was de kamer gereed en waren onze tassen daar al naartoe gebracht, wat een service! Hetzelfde meisje liep ons naar onze kamer en gaf ons tekst en uitleg over hoe het bedieningspaneel voor het licht werkte, gelukkig dat mijn lief wel oplette, want ik heb het totaal niet onder de knie gekregen. (wat resulteerde in ‘hey, waar dient dit knopje voor?’ en vervolgens alle ruimtes donker werden, oeps!) Maar toen was de dame weg en keek ik opgetogen naar mijn lief. We hadden de suite waar ik speciaal om verzocht had gekregen! Ons bed stond op een ophoging, aan beide kanten liep een subtiele ingebouwde trap en onder ons bed zag je een inkijk in de wijnkelder…magnums van belachelijk dure champagnes en rijke grand-crux, hoe decadent om daar gewoon op te slapen. Andere aspect waarom ik voor deze suite wilde gaan was de badkamer, rood marmer op de vloeren, verzilverde kranen in de vorm van zwanen. Een heel ruim bad en ook nog een regendouche. En vloerverwarming! Als je uit bad kwam hoefde je niet het koude marmer op, maar als je de vloerverwarming niet wilde gebruiken, er stonden ook sloffen en badjassen voor je klaar. Ik moest een beetje giechelen om de keuzes voor het overige meubilair, ik benoemde het als Italiaanse designkitsch. En het duurde even waar ik dit nou zo sterk had gezien, gouden krullen, donkerblauw fluwelen bekleding en een raar groen tafeltje met mozaïek. Maar al schrijvende weet ik het weer precies, de ontwerper Alfonso Mendini, al dan niet in samenwerking met Alessi. Wel degelijk kunst dan en zeker heerlijk om even van te genieten, maar als je geen Berlusconi bent zou ik het niet in huis nemen. Na een heerlijk bad en even tutten was ik als herboren, in een prachtige outfit en waren we klaar voor het 6 (!!)- gangen diner dat voor ons klaargemaakt zou worden.

Amuse en voorgerecht

We namen plaats en begonnen de avond met een droge witte wijn en daarbij begeleid kregen we een bordje met een amuse. In het glaasje zaten toastjes van ciabatta en Parmezaanse kaas en daarbij twee dipjes; een mousse van gorgonzola en een huisgemaakte filet American. Het waren geen hele lichte smaken, maar pasten toch erg goed bij de wijn de we al besteld hadden en het was een smakelijk begin van de maaltijd. We besloten overigens geen volledig wijn arrangement te nemen, simpelweg omdat we als een fles prosecco ophadden en dit glas wijn, nog zes glazen wijn leek ons eigenlijk geen goed plan dus gingen we voor een half arrangement, drie glazen wijn, die speciaal bij de gerechten uitgekozen waren. Ik vind wijnen kiezen bij een gerecht echt zo’n kunst dat ik altijd graag en leergierig naar de sommelier luister.

Het voorgerecht waar we mee begonnen was gerookte parelhoen op een bedje van parelgort, begeleid met een heldere bouillon van knolselderij. Om het geheel af te maken een gel van rode bietjes en een paar dotjes crème van gepofte knoflook. De parelhoen was precies goed, mals van binnen en een knapperig rokerig velletje aan de bovenkant en de parelgort was niet alleen qua naam een goede keuze erbij, maar ook qua smaak, ze waren nog net stevig genoeg om een fijne bite te geven. De knoflook en biet elementen vond ik heel erg lekker en hoog op smaak. De bouillon van knolselderij had misschien een snufje zout kunnen hebben om de smaak iet meer uitgesproken te krijgen.

Tussengerechten

Maar liefst drie kleine tussengerechten kwamen hierna en een glas speciaal uitgekozen wijn. Deze kregen we gelijk bij het eerste tussengerecht: een bisque van rivierkreeft en bosui, geserveerd als cappuccino dus er was ook nog een lichte schuim van iets romigs aanwezig en uiteraard zaten er stukjes rivierkreeft in ons kopje.  Deze bisque, was toch wel een van de favorieten voor mij van de avond, alle smaken klopten. Dit kwam ook door de wijn. We kregen er een Pinot Grigio bij, een wat lichtere fruitige, licht zure witte wijn. Een bewuste keuze, als frisse tegenhanger van de vettige (vis en room, niet olie of boter) smaak. Mochten we geen zes gangen gehad hebben vertelde ze, dan had ze voor een wat zwaardere Chardonnay gekozen, want  dat past er ook mooi bij. Ik persoonlijk ben blij dat ze voor de Pinot Grigio gegaan is.

Vervolgens kregen we een klassieker. Een gedurfd gerecht dat ik ook echt alleen maar in restaurants neem, die ook nog eens een goede naam hebben. Een verse rundertartaar met een kwarteleitje, mayonaise met mosterd en truffel en een peper met jeneverbessen. Rauw versneden rundvlees, met als ‘saus’ de bijna rauwe eidooier van een kwarteleitje (de tweede van vandaag!) het is iets waarbij angst voor rauw niet al te groot moet zijn dus. Gelukkig hebben we dat geen van beiden en konden we hier enorm van genieten. Vooral omdat ik een liefde heb voor truffel en deze ging heel mooi samen met het vlees en de peperkorrels met jeneverbes gaven een subtiele smaak. Het kwarteleitje is natuurlijk prachtig, want doordat het zo klein is, is bewerking ervan bijna direct verfijnd. De smaak van dit eitje is dan ook echter heel delicaat en subtiel, ze kon het amper winnen van de rijke volle smaak van de truffel. Zonde, want eigenlijk horen alle elementen op je bord op je vork te belanden en tegelijk in je mond, zodat je daar de diepte en balans vindt.

Het derde tussengerecht van een stukje gegrilde tonijn op een bedje van venkelsalade met dotjes wasabi-mayonaise en gel van sojasaus. Allereerst, de tonijn was perfect gegaard. Een mooie lichte grillstreep maar niet overgaar, super. Echter, de rest van het bord viel ons een beetje tegen, dun gesneden venkel zonder dressing of andere aankleding is niet helemaal een salade te noemen, hoewel de frisheid ervan zeker wel goed paste bij de tonijn, het was geen salade. De andere elementen, wasabi en soja, klinken als een match made in heaven bij tonijn. De wasabi miste de scherpte en was meer mayonaise. De soja miste zout, misschien kwam dat door de procedure om er gel van te maken, maar het was bijna jam, qua textuur en qua smaak.

Hoofdgerecht en nagerecht

Gelukkig voor mij zijn het allemaal lieve kleine porties en kan ik, zeker omdat er geen haast is, lekker rustig meedoen. Maar dan komt het hoofdgerecht en traditioneel gezien is dat altijd wat aan de zware kant. Een prachtig gegaard staartstuk (wat wij er opvallend vierkant uit vonden zien, waardoor we ons giechelend afvroegen of staarten stiekem vierkant zijn.) het ligt op een bedje van späzle en wordt vergezeld met een ratatouille torentje en paddenstoeltjes. Prachtig en absoluut heel erg lekker, zeker met de volle zuid-Afrikaanse wijn erbij. Maar ik zat toch al vol voor het einde van het bord in zicht was. Gelukkig werd ik geholpen door mijn koene ridder.

 

Want, voor nagerechten moet ik altijd wel bewust plaats overhouden. En bij deze was dat het ook echt heel erg waard. Ongeveer alles waar ik heel erg dol op ben zat in dit gerecht. Een reepje cheesecake van witte chocolade met een bodem van bastognekoeken. Links op het bord een frambozencoulis, de stipjes zijn gezouten caramel en het witte bolletje was vers yoghurtijs met yuzu. Echt, gelukkiger dan deze combinatie kan je me bijna niet krijgen, subtiel en alles in balans. Maar het lukte ze toch nog, door onze een moscatelwijn uit Navarra te serveren die ondanks de zoetheid van een dessertwijn ook fris en fruitig was, lichte noten van citrus maar vooral de smaak van lychee bleef hangen.

 

Ontbijt

Normaal zou bij mij een voedselblog nu afgelopen zijn. Maar! we hadden immers een prachtige hotelkamer met overnachting en omdat we besloten hadden dat we ons als goden zouden gaan gedragen hadden we gevraagd of we ons ontbijt op de kamer konden krijgen. Mijn lief beloofd me al jaren ontbijt op bed, maar puntje bij paaltje lijkt het ons nooit helemaal praktisch. Om 9.00 stipt wordt er op de deur geklopt en twee dames brengen twee dienbladen binnen met verse ontbijtspullen… en prosecco! Lief en ik kruipen in bed, klinken met de bubbels en peuzelen ondertussen de glaasjes met bijzonder goede aardbeien op.  We bouwen een picknick op bed met de verse croissantjes, boterhammetjes, sneetjes suikerbrood en een perfect zacht eitje. Ondertussen daal ik af van ons bedplateau om ons na de prosecco te voorzien van verse kopjes koffie. De glaasjes verse jus d’orange bewaren we voor iets later, want die koelen niet zo snel als koffie. Tot slot nemen we allebei nog onze yoghurtjes met bosbessen en wordt het toch echt tijd om aan te kleden onder het genot van de verse sapjes en dan toch uit te checken en weer richting huis te gaan. Maar we hebben genoten als goden en zijn verwend en ontspannen alsof we een week vakantie gehad hebben….en daar waren we buitengewoon aan toe!

Delen is lief!

2 Comments

  1. speech scientist

    Jam 😀 Goed neergepend & hulde voor de koene ridder 😉 Love the pix

Comments are closed.